בְּחוֹלֵי כַּרְבָּלָה זָרַח אוֹר אֱמוּנָה,
חֻסֵיין בֶּן עֲלִי – לֶהָבָה נְכוֹנָה.
עָמַד מוּל חֹשֶׁךְ בְּלֵב אַמִּיץ,
קוֹלוֹ קָרָא: צֶדֶק לָנֶצַח יָפִיץ.
בְּדָמוֹ חָתַם בְּרִית שֶׁל אוֹר,
שֶׁל חֵרוּת אָדָם וְתִקְוָה לְדוֹר.
צִמְאוֹן הַיְּלָדִים, דִּמְעַת הַשָּׁמַיִם,
עֵד לְאַהֲבָתוֹ בֵּין שְׁנֵי עוֹלָמִים.
לֹא נָפַל רוּחוֹ בְּיוֹם הַקָּרָב,
כִּי הָיָה סֵמֶל לְדֹר וָדָר.
וּשְׁמוֹ נִלְחָשׁ בְּכָל לֵב כָּבוּי:
חֻסֵיין חַי – בְּקוֹל הַצִּדְקוּת הַשָּׁלוּי.
در صحرای کربلا نوری از ایمان درخشید،
حسین بن علی – شعلهای استوار.
در برابر تاریکی با دلی دلیر ایستاد،
و فریاد زد: عدالت تا ابد خواهد تابید.
با خون خود پیمانی از نور امضا کرد،
پیمان آزادی انسان و امید برای نسلها.
تشنگی کودکان و اشک آسمان،
گواه عشق او میان دو جهان است.
در روز نبرد روحش فرو نریخت،
که او نماد نسلها شد.
و نامش در هر دل خاموشی نجوا میشود:
حسین زنده است – در ندای جاودان عدالت.