مصابیح

حر گفت: 
من همان کسی هستم که مانع بازگشت تو به مدینه شدم،
من راه را بر تو بستم،
من ترس در دل فرزندانت انداختم،
واقعا برای من جای توبه وجود دارد؟!
فرمود: إرفع رأسک
سرت را بالا بگیر...
آری، بزرگترین معجزه کربلا شاید شهادت نبود،
«توبه» بود،
اینکه از فرماندهی سپاه دشمن
به آغوش امام حسین ع برسی...

בְּחוֹלֵי כַּרְבָּלָה זָרַח אוֹר אֱמוּנָה,
חֻסֵיין בֶּן עֲלִי – לֶהָבָה נְכוֹנָה.
עָמַד מוּל חֹשֶׁךְ בְּלֵב אַמִּיץ,
קוֹלוֹ קָרָא: צֶדֶק לָנֶצַח יָפִיץ.
בְּדָמוֹ חָתַם בְּרִית שֶׁל אוֹר,
שֶׁל חֵרוּת אָדָם וְתִקְוָה לְדוֹר.
צִמְאוֹן הַיְּלָדִים, דִּמְעַת הַשָּׁמַיִם,
עֵד לְאַהֲבָתוֹ בֵּין שְׁנֵי עוֹלָמִים.
לֹא נָפַל רוּחוֹ בְּיוֹם הַקָּרָב,
כִּי הָיָה סֵמֶל לְדֹר וָדָר.
וּשְׁמוֹ נִלְחָשׁ בְּכָל לֵב כָּבוּי:
חֻסֵיין חַי – בְּקוֹל הַצִּדְקוּת הַשָּׁלוּי.

اباعبدالله الحسین ع